ارزشیابی آزمون تعیین سطح مهارتهای شنوایی خرداد برای کودکان 3 و 4 ساله دچار آسیب شنوایی شدید و عمیق فارسی زبان شهر تهران.
1-2- بیان مسئله
آسیب شنوایی در کودکان منجر به عوارض سوء متعددی میگردد که از جمله این عوارض مشکلاتی در کسب مهارتهای شنوایی (یعنی کشف صدا، تمایز اصوات، شناسایی اصوات، درک گفتار و ...)، مشکلاتی در رشد طبیعی زبان، مشکلات عدیده گفتاری و غیره می باشند. برای غلبه بر این عوارض سوء، پس از آن که کودک مناسبترین وسیله کمک شنوایی را دریافت نمود، باید آموزشهای ویژه در حیطههای گوناگون توانبخشی شنوایی مثل، تربیت شنوایی، زبانآموزی، تولید و اصلاح گفتار، مشاوره و غیره به فراخور نیاز کودک ارائه شود. ترتیب شنوایی، نوعی آموزش ویژه برای ایجاد و یا بهبود مهارتهای شنوایی است. اما چگونه میتوان فهمید که سطح مهارتهای شنوایی کودک چقدر است و او به کدامیک از آموزشها در حیطه تربیت شنوایی نیاز دارد؟ این اولین سؤا لی است که شنواییشناسان در حیطه توانبخشی شنوایی با آن روبرو هستند. روش درست این است که ابتدا آزمونهای شنوایی مختلف روی کودک انجام شود، سپس پاسخهای وی مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد. بدینگونه که باید آنچه را که به کودک گفته شده (محرک) و از وی انتظار میرود را با نوع پاسخی که میدهد، مقایسه نمود (اربر[1]، 1982). مربیان کودکان ناشنوا، مایلند هر یک از شاگردان خود را با روش و وسیله یکسان ارزیابی نموده و با توجه به نتیجه ارزیابی تواناییهای شنوایی شاگردان، آنها را برای قرارگیری در برنامههای آموزشی تربیت شنوایی، طبقهبندی نمایند.
نربون وشو در سال 1989 چند دلیل برای اهمیت انجام ارزیابیهای توانایی بازشناسی شنیداری ذکر نمودند:
الف) ضمانت اجرایی برای آغاز تربیت شنوایی است.
ب) پس از یک دوره درمان، صرفنظر از نوع روشی که در درک گفتار فراهم شده باشد، با اندازه گیریهای مجدد، مقدار پیشرفت درک گفتار در مقایسه با نتایج آزمون قبلی تعیین می گردد.
ج ) ناتواناییهای خاصی که منجر به مشکل درک گفتار شده، شناسایی می گردد تا متعاقباً در برنامه ترتیب شنوایی لحاظ شوند.
از دیگر دلایل ارزیابی مهارتهای شنیداری می توان به موارد زیر اشاره کرد:
1- استفاده از این آزمونها به عنوان راهنمایی برای طراحی برنامه درمانی.
2- اطلاعاتی در زمینه انتخاب یا تغییر روشهای آموزشی مختلف فراهم مینماید.
3- تمرینات مناسب گفتاری و شنیداری توسط درمانگران انتخاب میشود.
باید اذعان داشت که آزمونهای شنوایی و گفتاری استاندارد شده موجود قادر به تخمین دقیق سطح مهارتهای شنوایی کودکان دچار آسیب شنوایی نیستند. زیرا اولاً برای کودکان شنوا استاندارد شدهاند و از آنجا که مشکل درک گفتار، بیشتر در آسیب شنوایی است. بنابراین میزان درک گفتار دو کودک شنوا و ناشنوای همسن بسیار از هم فاصله دارد. ثانیاً در آن دسته از آزمونهایی که پاسخ کودک شفاهی است، به دلیل وجود مشکلات گفتاری، برای کودکان دچار آسیب شنوایی قابلیت اجرا ندارد. بنابراین برای تعیین سطح مهارتهای شنوایی کودکان دچار آسیب شنوایی به آزمونی معتبر و پایا نیاز داریم.
در سال 1375، یک نوع آزمون تعیین سطح مهارتهای شنوایی به نام آزمون مدرس برای کودکان کمشنوای 6 تا 7 ساله فارسیزبان استاندارد شد (احمدی، 1375) و در سال 1382 آزمون سطحبندی دیگری بر مبنای آزمون اپت/های[2] (آلن[3] و سرواتکا[4]، 1994) برای افراد مبتلا به کمشنوایی ملایم تا عمیق ردة سنی 5 تا 20 سال ساخته و ارزشیابی شد (مظاهر یزدی، 1382). بعلاوه در چند سال اخیر بر اهمیت تشخیص سریع آسیبشنوایی برای ارائه هر چه سریعتر خدمات توانبخشی تأکید می شود. یاشیناگا - ایتانو[5] و همکارانش (1998) مطالعه ای را در دو گروه از کودکان دچار آسیب شنوائی انجام دادند که در یک گروه تشخیص کم شنوایی قبل از 6 ماهگی بوده و در گروه دیگر بعد از 6 ماهگی . هر یک از کودکان ظرف دوماه مداخلات توانبخشی و درمانی را دریافت کردند. این مطالعه نشان داد، کودکانی که بین سنین تولد تا 6 ماهگی تشخیص داده شدند،
دانلود تحقیق ارزشیابی آزمون تعیین سطح مهارتهای شنوایی خرداد برای کودکان 3 و 4 ساله دچار آسیب شنوایی شدید شهر تهران
